Apicha 的个人资料jazja space照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
8月23日 เรียนหนักทำไมเกิดมาได้เรียนวิดวะทั้งที จะจบอยู่เเ้ล้ว เเต่ทำไมเราต้องมาเรียนหนักด้วยก็ไม่รู้จิวันนี้ทั้งวันไม่มีเรียน 2月12日 โดดดเรียน...... วันนี้ไม่ได้เรียนทั้งวันเลย ...น้าน โดดกานเข้าไป ไม่ใช่นะ ที่จริง เพิ่งกลับจากราชบุรีวันนี้ตอนเช้า กะจะมาเรียนตอน8.30น. เเต่ดันรถติดซะนี่ เฮ้อ ทำไงได้ ออกจากนั่นหกโมงเย็น มาถึงนี่เก้าโมงที่อนุเสาวรีย์ (นั่งรถตู้มาที่จริงน่าจะถึง7.30) พอมาถึงก็รีบนั่งเเทกซี่ไป กะจะไปเอาของที่หอก่อน เเล้วไปเรียน เเต่ปรากฏว่า เเทกซี่ไม่มีอีกเเน่ะ ถึงมี ก็จอดรับไม่ได้ มีพี่หัวปิงปองดักรอจับอยู่ (คุณตำรวจอ่าน่ะ) ก็เลยต้องนั่งเมล์522มาลงม.เกษตร เดินเข้าหอไป เเต่ระหว่างทาง จะเป็นลมไม่ไหวเเล้ว ไม่สบายมาตั้งเเต่เมื่อคืนเเล้ว ไม่ได้สำออยนะ เเต่ไม่มีเเรงจริงๆ ก็เลยคุยกับเพื่อนว่า จะไปเรียนดีไหมเเล้วค่อยมานอนต่อ เเต่เพื่อนเห็นสภาพที่น่า่อนาถของเรา ก็พอจะเดาได้ว่ามันไม่ให้ไปเรียนเเน่ ก็เลยไล่ให้เราไปนอน พอมานอนกะจะตื่นเที่ยง ......กรำ เห็นนาฬิกามานชี้ให้เห็นชัดๆเลยคร๊าาบบบบ ว่า บ่ายสามครึ่ง เอิ๊กกกก ตายล่ะว่า คาบเรียนตอนบ่ายก็โดดหรอเนี่ยเรา ก็จะไปเรียนคาบตอนสี่โมงเย็น (วันนี้เรียนสามวิชาหนักหน่อย) ก็เลยออกพร้อมวีว่า เเต่ก็โทรไปให้โบ๊ทเดินมารับหน่อย สรุปว่ามันมาเราไป เฮ้อ มาถึงเเล้วทำไมไม่โทรมาเนี่ย ก็เลยนั่งรอ ณ ที่จอดรถตะลัย สักพักโบ๊ทก็เดินมา ตอนที่เราจะึขึ้นตึกเรียน ดันมีอาการอารัยอีกเนี่ย ....เซ็งชะมัด ไม่สบายอีกเเระ หน้ามืด ไม่ได้สำออยจริงๆนะ อาการมันมึนๆ เเบบเพลียๆ ไม่ไหวเเล้ว ก็เลยอดขึ้นเรียนเลย นี่เเหละเหตุผลลที่ทำให้ไม่ขึ้นเรียนทั้งวันเลย ก็เลยไปนั่งเล่นห้องสโมวิดวะ ไปเปิดเน็ต สรุป เปิดเวปเตรียม จะหาวิธีการสมัครเรียนซะหน่อย เหอๆ รู้เเระ ว่าวันนไหน อ๊ะๆๆ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดคิดว่าจาจะไปเรียนม.ปลายใหม่ ....หาข้อมูลให้น้องสาวอ่า น้องเจม(ที่เเสนจะน่ารักของเรา) อยากสอบเข้าสายศิลป์ภาษา ก็เลยต้องหาข้อมูล เเละหาที่เรียนพิเศษ เด๋วเดือนมีนา คงจะมาพักอยู่กับจาเเล้วหล่ะ สอบวันที่25 มี.ค. ทั่วประเทศ  ตอนนี้เเอบมีปัญหากับเพื่อน (รูมเมทอ่า) ทำไงดีอ่าก็เพื่อนอิฉันที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่จากเดิมมีสองคน เพิ่มอีกคนหนึ่งเข้ามา คนใหม่ขอไม่เอ่ยนามเพื่อรักษาชื่อเสียงเเละเกียรติยศของตระกูล(โอเว่อร์ไปไหมเนี่ย) ก็คนใหม่อ่าคุณเธอเล่นอาบน้ำเป็นชั่วโมงเลย เซ็ง ชะมัด เเล้วทั้งสามคนต้องเรียนเก้าโมงเช้าทุกวัน ทำไงอ่า  ็ต้องมีการตื่นก่อนล่วงหน้าเป็นชั่วโมงเลยอ่ะสิ เเล้วใครจะตื่น???ตามนิสัยของmeเเล้ว ขี้เซาสุดๆ ขอนอนเยอะๆหน่อยก็เ้ป็นการดีมาก เเต่ทว่า คนที่ตื่นก่อนก็คือฉานอีกเเระ อ่ะก็บอกไปเเล้วว่าอยากนอนอ่า สรุปว่าจากเดิมที่ต้องตื่น8 โมงเพื่อไปเรียน9โมง กลับกลายเป็นว่าต้องตื่นหกโมง หกโมงครึ่ง เราไม่ใช่คนอาบน้ำนานหรอกนะ เเต่อาจจะเเต่งตัวนาน เเต่ก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนเท่ากับการอาบน้ำนานนี่นา จริงม๊ะ !!! จาเซ็งมากๆ กับการตื่นเช้านี่ อีกหลายอย่างที่คนใหม่ที่เข้ามาอยู่ ทำให้เรารู้สึกว่าเป็นเบ๊เค้ายังไงอย่างงั้นเลย อย่างเช่น ใช้เราไปทำนู้น ทำนี่ให้หน่อย ไปที่ๆเราไม่ได้ผ่านตอนขากลับ เเต่ก็ยังใช้ให้ไป ด้วยความที่เราก็นะ มีน้ำใจกับเพื่อนฝูง ครั้งสองครั้งไม่เป็นไร เเต่พอนานๆเข้าก็ เอ๊ะ เฮ้ย ฉานไี่ม่ใช่เบ๊เเกนะโว้ย ใช้อยู่นั่นเเหละ (เเอบด่าในใจไม่กล้าเเสดงออก) เราคิดว่าเค้าจะปรับปรุงตัว งานบ้านในที่นี่ เดิมทีจาเป็นคนทำ (ทำเยอะด้วย)กลายว่าเราเป็นเเม่บ้านประจำห้องไปซะงั้น ทั้งๆที่คนอื่นบอกว่า โหดีว่ะ มีคนที่งานบ้านให้ เเต่เราฟังยังงั้นเเล้ว ไม่ดีใจเลยนะ เหมือนคนอื่นเค้าเเอบหลอกด่าเราทางอ้อมป่าววะ เเอบคิดอยู่ในใจ อีกเเระ เบื่อนิสัยตัวเองอย่างนี้อ่า มีอะไรก็พูดออกมาเลยสิ มีอะไรอุดปากเราหรือไง เซงเหมือนกันนะ อยากบอกว่า มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราต้องปรับปรุงตัว อย่างเรื่องนี้ที่เราไม่พูดออกมา เพราะกลัวจะทะเลาะหรือนั่งเถียงกัน จาเป็นคนรักสันติชอบอยู่ด้วยอย่างสงบ ไม่ชอบการทะเลาะเบาะเเว้ง เเต่เราก็ไม่รู้จะพูดยังไง ให้ไม่ถึงขั้นใหญ่โต อืม .......จาคิดว่า ถ้าอยู่กันสามคนไปสักพักเเล้วจาทนไม่ไหว (ที่จริงก็เเอบบอกเป็นนัยๆกับคนใหม่เหมือนกันนะว่าทำไง) เเต่เหมือนเค้าจะไม่ค่อยอยากทำ(เพราะบอกเราว่าขึ้เกียจ) ตอนนี้่รูมเมทคนเก่าที่อยู่ด้วย จาก็ไประบายกับเค้ามาเเล้วนะ เเต่เหมือนเค้าก็ปลอบๆว่าต้องปรับตัวให้เข้ากัน เรื่องเข้าห้องน้ำเด๋วก็ดีเอง เเต่เอ๊ะวันก่อนเห็นมันต้องตื่นเช้าเจ็ดโมง เเต่ดันตื่น7.30 น. คนใหม่ก็ว่าเลย เด๋วมานจะอาบน้ำไม่ทัน(เพราะอาบตั้งชั่วโมงหนึ่ง) ไอ้คนเก่ามันอยากนอนต่ออีกสักห้านาที เนื่องจากเมื่อคืนนอนดึก สรุปว่า มันลุกเเบบไม่พอใจ เข้าไปล้างหน้า เเล้วก็ออกมา บอกว่า อาบน้ำเสร็จเเล้ว ให้คนใหม่ไปอาบน้ำได้เเล้ว เฮ้อ อย่างนี้เหรอ ที่มันบอกต้องปรับตัว คือการที่คนอื่นๆไม่ต้องอาบน้ำ เนี่ยนะ บางที เราเอาอย่างเเกไม่ได้หรอก ไม่ไหว เราเซ็งเรื่องห้องน้ำมากๆ จนเมื่อวานไปคุยเรื่องนี้กับมะม๊า อยากออกมาอยู่คนเดียวเเล้วอ่า ไม่ไหวเเล้ว เเต่ค่อยย้ายตอนปี4 เเต่ย้ายไปไหนยังไม่รู้เลย เเต่รู้ว่าค่าหอที่อยู่คนเดียวนั้นเเพงกว่าหารรวม เเต่ถ้าอยู่อย่างนี้เเล้วเราอึดอัด ก็อย่าเลย ไม่ไหวอ่า ตอนนี้ก็คงต้องเป็นการหาหอใหม่....ซึ่งติดตามต่อไปว่าจะได้ย้ายหรือเปล่้า เเล้วถ้าได้ย้ายจะย้ายไปอยู่ที่ไหน?? 12月11日 ช่วงนี้ทำมายช้านอ้วนจางเลยตัวเองรุไหมว่าเค้าอ่ะ อ้วนมาตั้งเยอะ มีรูปเป็นหลักฐาน ดูป่าว
เเต่มีเเต่คนบอกว่า ถ่ายรูปเเล้วเหมือนทอมอ่ะ ฮือๆเศร้าจาง
อุตสาห์ลงทุนด้ดผมหยิกเเล้วนะ ทำไมยังเหมือนอยู่อีกหล่ะ
เด๋วเหอะ เด๋วเป็นซะเลย ชอบว่ากันจางเลย (ล้อเล่นน่า)
อืม เนี่ย เป็นรูปตอนนั่งบนรถ มัวเเต่เห่อกล้องอ่ะนะ
เพิ่งซื้อมาใหม่ ฮิฮิ นานมาเเล้วโอ้โห นานมากเยยที่เราไม่ได้มาเขียน คิดถึงจัง
ตอนนี้ก็งุ่นง่านอยู่กับค่ายวิดวะวัสดุ ให้เด็กม.ปลายมา
ก็หนุกหนานดีอ่ะนะ ^-^//
ตอนนี้ก็ใกล้ช่วงสอบเข้ามาทุกทีๆ ก็ชักเครียดเเล้วสิ
ก้อต้องเริ่มเตรียมสอบเเล้วจิ อ่านหนังสือหนักตามเคย
ยังไงก็เอาใจช่วยด้วยนะจ๊ะ
ไปนอนก่อนนะ พรุ่งงนี้ต้องทำบุญที่วัดกับเพื่อน 7月4日 so cuteวันนี้เป็นวันเรียนเกี่ยวกับเครื่องสำอางค์ ลองเเต่งหน้าดูเล่นๆดูออกมา เหอๆๆ ดูกันไม่ได้สักกะคนเลยเเฮะหน้ายังกะ.(ลิง) รวมทั้งจาเองด้วยเเต่เสียดายตอนนี้สิวเต็มหน้าเลย
|
G7
waaahaaaaahaaa
วันนี้เอาmp4 ที่มีกล้อง ซื้อมาตอนงานคอมมาร์ท 3770 ก็ถูกอ่ะนะ
มาถ่ายที่กลุ่ม มาดูเซ่ะว่าจะสวย-หล่อขนาดไหน
5月21日
โอกาส ที่ทุกคนต่างก็ตามหามัน
ฉันเชื่อว่าชีวิตนี้คงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบหรอกจริงไหม
เเต่ฉันเชื่อว่าทางที่มีเเต่ขวากหนามอุปสรรคเหล่านั้น
คงมีพื้นที่เพียงน้อยนิดที่เราพอจะก้าวเดินไปข้างหน้าได้
ถึงเเม้ว่ามันจะไม่ได้ราบเรียบไปเลยก็ตาม
สิ่งดีๆยังคงรอเราอยู่เสมอ เพียงเเต่ว่าเราจะหามันเจอหรือเปล่า
ตอนนี้ฉันว่า ฉันเจอมันเเล้วนะ .........................
ตั้งเเต่วันนั้นที่ฉันต้องไปฟังประชุมอะไรก็ไม่รู้ซึ่ง
มันก็คงน่าเบื่ออีกตามเคย
เเต่เเล้ว
มันกลับทำให้ฉันต้องเปลี่ยนความคิดใหม่
เเต่ตั้งเเต่ที่ฉันก้าวเดินออกจากห้องนั้น
ฉันคิดว่า ............ ฉันมีเป้าหมายให้กับชีวิตตัวเองมากขึ้นเเล้วหล่ะ
เเล้วเป้าหมายที่ฉันว่า มันคงไม่ได้เป็นเพียงเเค่ความฝันหรอกจริงไหม
มันจะสำเร็จก็ต่อเมื่อ เราได้รับกำลังใจจากคนรอบข้าง
ได้มีคนที่คอยปรับทุกข์ให้เราในยามที่เราท้อ
สิ่งที่สำคัญที่สุด ................... ความคิดของตัวเราเองนี่เเหละ
ถ้าเราคิดว่า เราจะต้องทำสำเร็จ เราต้องทำได้
เเล้วอะไรๆ คงไม่มาฉุดรั้งความสำเร็จเราได้หรอก
นอกจากเราจะยอมเเพ้เสียเอง
เคยคิดนะ ว่า
สักวันหนึ่ง เมื่อเราทำงานทุ่มเทเเรงกายเเรงใจเเม้ว่าจะเหนื่อยก็ตามเเต่
เราก็คงได้สิ่งตอบเเทนมาบ้าง อย่างเช่นเงินเดือน โบนัสจากเจ้านาย
เเต่ไม่รู้สิ เเล้วอีกกี่ปีหล่ะที่เราจะทำมันสำเร็จได้
อีกนานเท่าไร ที่เราจะต้องทนลำบาก
เเต่ตอนนี้ฉันก็ได้เเต่คิด
เพราะว่ามันเป็นเรื่องของอนาคต ซึ่ง เราเองก็บอกอะไรไม่ได้
ตอนนี้เราก็เด็กมหาลัยคนหนึ่งก็เท่านั้นเอง
เเต่อย่างน้อย ห้องเล็กๆห้องนั้น
มันช่วยให้ฉันได้เห็นมุมมองใหม่ๆของชีวิตซึ่ง
ไม่ใช่ว่าทุกคนที่เข้าไปจะคิดได้เเบบนี้ทุกคน เเต่จะมีบางคนเท่านั้นเเหละ
ที่จะเห็นเจ้า "โอกาส" หรือเปล่าเนี่ยสิ
หรือว่า บางคนที่เห็นเเล้ว เเต่ยังไม่กล้า ยังกลัว
ยังไม่กล้าเปลี่ยนเเปลงหรือรับสิ่งใหม่ๆเข้ามา
เเล้วถ้าเราไม่เริ่มเปิดใจ หรือเปิดโอกาสให้กับตัวเองในวันนี้
เเล้วเมื่อไรหล่ะที่เราจะได้เรียนรู้รับสิ่งใหม่ๆเข้ามาให้กับชีวิต
เเต่ที่เเน่ๆ ในตอนนี้ ฉันไม่ยอมปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปเเน่ๆ
เเละฉันพร้อมที่จะรับการเปลี่ยนเเปลงซึ่งมันอาจจะมีผลต่อชีวิตฉันในอนาคต
ฉันยอมเปลี่ยนเเน่ๆถ้าหากมันทำให้ฉันมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ เเละฉันก็พร้อมที่จะเสี่ยงไปกับมัน
เพราะมันเองคงไม่ทำให้ ฉันล้มเหลวจริงๆหรอก
โอกาสนี้ที่ว่า มันเป็นธุรกิจหนึ่งเท่านั้นเเหละซึ่งทุกคนก็ทำได้ไม่จำกัดอายุ
เเต่ ขึ้นอยู่กับว่าใครจะทำหรือไม่ทำ
เเละโอกาสที่ว่านี้ ก็ขึ้นกับว่าใครจะมองเห็นมันหรือไม่
อย่ามาถามฉันตอนนี้เลยว่ามันดีหรือเปล่า เพราะตอนนี้เองฉันก็คงต้องศึกษาเจ้าโอกาสนี้ก่อน
เเต่ในไม่ช้าหรอก มันคงเเสดงให้เห็นจริงๆว่าโอกาสที่ฉันพบมันยิ่งใหญ่เเค่ไหน
เเล้ววันนั้น ความฝันของฉันคงจะเป็นจริง.................สักวันหนึ่งนะ ฉันจะต้องเเสดงฝีมือให้เห็น
4月24日
รักเเกว่ะ
ฮือๆๆ เศร้าจัง ไม่น่าเลยเรา ทำไมนะ จารู้ว่าผิด เเต่เค้าก็ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ ทำไมต้องไล่ออกด้วยอ่ะ
ใจร้ายที่สุด เราเองก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหายเลยนะ เเต่ทำไมต้องไล่อย่างนี้ด้วย
ที่จริงทรายจะไปขอร้องเจ้าของหอ (ที่จริงก็ได้เเหละ)
เเต่คิดไปคิดมา ไม่เอาดีกว่า เศร้าที่สุดเลย ทำไมนะ ทำไมต้องเป็นเเบบนี้ด้วย
จาอ่ะ อยากอยู่กับทรายนะ เราเองก็อยู่ด้วยกันมานาน เเกเองก็เป็นเพื่อนที่ดีกับฉันมากเลยนะทราย
เรารักเเกมากเลยว่ะ เมื่อวานเราเศร้าทั้งวันเลยอ่ะ พอรู้ว่าไม่ได้อยู่กับเเกเเล้ว ฉันก็ใจหายขึ้นมาทันทีเลยอ่ะ
ตอนนี้ที่เราเเก้ปัญหาได้ก็คือ เเกก็กลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิม
ส่วนเราก็ต้องหาที่อยู่ใหม่ หอใหม่ รูมเมทใหม่ อืม ต้องปรับตัวอีก เเล้วไหนเรื่องย้ายข้าวของ
เฮ้อ หนักใจจัง เเต่ก็ทำไงได้อ่ะ ส่วนเเกก็ใช่ว่าจะสบาย กลับบ้านไป พอมาม.ที ก็ต้องนั่งรถเป็นชั่วโมง
ทุกๆวันเลย สงสารเเกจัง
เราสองคนก็อยู่กันมานานเเล้ว เเกยังพูดเลยว่า เราสึกเราผูกพันกัน
เเต่คิดดูนะ พอไม่ได้อยู่ด้วยกันเเล้ว คราวนี้เราคงเจอเเกน้อยลง
เราเศร้านะเฟ้ย เฮ้อ คงได้เเค่โทรเท่านั้นเเหละมั้ง เเล้วอีกอย่าง
บางทีโทรไป อาจจะไม่ได้คุยกับเเก (ก็เเกมัวเเต่คุยกับเเฟนอยู่น้านเเหละ อย่าให้ชั้นมีบ้างนะ ....จะเป็นได้ไหมเนี่ย)
ส่วนเรื่องทีเเกบอกว่า จะเลี้ยงข้าวชั้นถ้าหากเเกมีเเฟน นี่เเกยังไม่พาชั้นไปเลยนะ ขอเป็นโออิชิบุฟเฟ่ต์ได้ป่ะ นะๆ
เเต่เเกก็คงจะเสียเปรียบที่ชั้นไม่มีเเฟน เลยไม่ได้เลี้ยงเเก ไม่เป็นไร เด๋วเราเลี้ยงเเก ในโอกาสอำลาเเกก็ได้
เฮ้อ ยิ่งสนิทกันมากก็ยิ่งผูกพันเหมือนกันนะเนี่ย อืมๆ ไม่มีอะไรเเระ เเค่ระบายเครียดเฉยๆ
เเต่ตอนนี้ยังไม่ได้ย้ายออก ก็นะ เราสัญญาว่าจะใช้เวลานี้ ให้ความสำคัญกับเเกให้มากขึ้น
จะจากกันทั้งที ก็อยากให้มีความทรงจำดีๆเหลืออยู่ บางสิ่งบางอย่างที่เเกไม่พอใจ เราก็อยากให้เเกระบายให้เราฟังมั้ง
เราจะได้ปรับปรุงตัวเอง เเต่ส่วนใหญ่ ที่อยู่กันมา เราเเทบจะไม่เคยได้ยินเเกบ่นใส่เราเลย
วันๆเอาเเต่ชมเราอยู่นั่นเเหละ ว่าน่ารัก เออ รุเเล้วน่า ก็คนมันน่ารัก เเต่เเกจะชมเราไปทุกวันอย่างนี้เหรอ
เด๋วนี้เริ่มชินเเล้วอ่ะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนมีคนชมเราคงเขินน่าดู เเต่เด๋วนี้ สงกะสัยเราชักจะตายด้านกับคำชมหรือไงเนี่ย
เเต่คงเป็นกับเเกคนเดียวอ่ะมั้ง ก็เเกเล่นชมเราทุกวันเลยนี่ เเต่เเกเอง ก็น่ารักนะ ทำไมเวลาเราชมเเกมั้ง
เเกต้องว่าเรากลับมาทุกทึเลยว่าเราเเกล้งชม อ้าว ซะงั้นอ่ะ คนอุตส่าห์ชมก็มาว่ากันอีกเเน่ะ
เฮ้อ เเล้วเมื่อไร เราจะหาเพื่อนดีๆอย่างเเกได้อีกนะทราย ต่อไปนี้เราก็นะ จะปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นกว่าเดิม
เเล้วเเกไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องการเรียนหล่ะ บางสิ่งที่บางทีเราคิดว่าเเกไม่พอใจเเต่เเกไม่พูดออกมา เราคิดว่า เราจะ
ปรับปรุงให้มันดีขึ้นกว่าเดิม จริงๆนะ อืม รักเเกจริงๆว่ะทราย เพื่อนรักของชั้น
4月10日
กลับบ้านเเป๊บเดียวเอง
วันนี้กลับบ้านเเหละ ทั้งๆที่เป็นวันอาทิตย์เนี่ยนะ
เหอๆๆๆ กลับเเป๊บเดียวเด๋วพรุ่งนี้ก็ต้องกลับเเล้ว
เอ้ย ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่า วันนี้ตอนสายๆ
ลืมดูเวลาไปเนี่ยจะตีสองเเล้ว
ยังไม่นอนอีก เฮ้อ วันนี้ไม่มีอะไรมาก
เเค่กินมากไปหน่อย . ลองมาดูสิ ไอ้ที่ว่าหน่อยของจามานเป็นยังไง (น้ำหมากไหยเยย)
มีทั้ง น้ำตก ลาบหมู ตับหวาน ซุปหน่อไม้ กะข้าวเหนียว
เเหม ขาดไปอย่างหนึ่ง ไก่ย่าง กะส้มตำปูปลาร้า (เเซ่บอีหลีบ่)
ดูดิ กินคนเดียวทั้ง 4 อย่าง เเต่ดีนะ ที่มีคนมาช่วยกิน
ที่พี่เจ้น(น้องชายสุดเลิฟที่ ชักวัน รูปร่างของมานชักจะเป็นหมูเข้าไปใหญ่เเระ)
กะ
มะม๊า(ที่น่ารักน่ากอด เเหม ก็ดูหุ่นคุณเธอสิ นะ....น่า...ซะจิงเชียวเลย)
ที่ มาช่วยกินด้วย ดีนะ ไม่งั้น พุงเเตกตายเเน่ๆเลยเรา
เเล้วตอนกลางคืน กะจะไปซื้อโทรทัศน์ สัก14 นิ้ว
เเต่ว่า มะม๊าเพิ่งมานึกได้ ก็ปาไป 4 ทุ่มเเล้วอ่ะ ดูเจ๊เธอ มีการให้เราไปซื้ออีกเเน่ะ
เเหม ป่านฉะนี้ ร้านเค้าไม่ปิดกันหมดเเล้วเร้อ ........... เเล้วสุดท้าย ร้านก็......นะ ปิด อย่างที่รู้ๆกันอยู่อ่ะนะ
ทำไงละ นังเจม(น้องสาวที่เเสนดีของอิฉัน เเหมสุดเลิฟเรยนะคนเนี่ย อย่ามายุ่งเชียวนะ ^^หวง^^ ...นะขอบอก)
นำเสนอ รังนกเย็น กินกันตอนดึกเนี่ยนะ เเล้วมะม๊าก็เลี้ยวลดไปทันทีที่ได้ยินเสียงน้องเสนอ
อีกเเล้วอ่ะมะม๊า ทำมายอ่ะ ได้ยินของกินไม่ได้เลยนะ
ส่วนจาอ่ะเหรอ
เหอๆๆๆ ให้ทาย เเหม อ่ะนะ ของอย่างนี้ ไม่เคยลองอ่ะ ก็.....เลี้ยวลดตามมะม๊าไป
เออ ลืมบอกไป ขี่มอเตอร์ไซด์ไปสองคัน น้องเจมนั่งสอนท้ายจาเอง
มะม้าก็ นะ อีกคัน มะม๊านั่งคนเดียวก็จะเต็มเเล้วอ่ะ อิอิ
สรุปว่า วันนี้ อิฉันอ้วนเเน่ๆเจ้าค้า
ลดด่วนนนนนนน
ไม่ไหวเเล้วนะ ......สงสัยชอบว่ามะม๊ามากเกินไป หุ่นเราก็เลย จะตามมะม๊าไปเนี่ยสิ
เฮ้อ..........................!
ป.ล.ก็ดูในรูปสิ น้องสาวจา น้องเจมอ่ะ น่ารักป่าวหล่ะ เเหม เเต่น้อยก่าพี่อ่ะนะ
ขอโทษนะเจม ที่เจ๊จาสวยกว่า เฮ้อ มานช่วยไม่ได้อ่ะนะ
3月27日
เรียนซัมเมอร์วันเเรก
ไม่รู้สิ วันนี้ก็เป็นวันเเรกที่ต้องมานั่งเรียน
กลับมาใช้ชีวิตเหมือนอย่างเคย
ก็นั่งเรียนศร.1 นั่งหนาวมากๆ คิดถึงเสื้อกันหนาวเลย
เข้าใจน้องเลยว่าเวลาโดนเเอร์เป่าเป็นไง
วันนี้อาจารย์สอนหน่อยเดียว ส่วนใหญ่ พูดนอกเรื่องทั้งนั้นเลย
เรียนบ่ายสองเเต่เริ่มเรียนบ่ายสามครึ่ง
เฮ้อ ไม่รู้จาพูดทำไมให้ยืดยาว เเค่ไล่น้องปี1ไปดรอป เเต่ต้องมานั่งความคิดเห็นจากพวกเราตั้งนาน
พวกเราที่นั่งเรียนก็ไม่มีใครกล้าตอบกันว่าควรไล่หรือไม่ต้องไล่ไปดรอป
ก็เเหม กลัวน้องสองคนนั้นเค้าจะเขม่นให้อ่ะสิ ก็คิดดูนะ น้องปี1 สองคนนี้ถ้าได้เรียน
คนอื่นก็ต้องว่าอาจารย์อ่ะสิว่าทำไมสองคนนี้มีกรณีพิเศษทั้งๆที่เค้าห้ามน้องปี 1 ลง
ส่วนวันนี้ได้เจอเพื่อนเยอะด้วย เเอบเข้าไปนั่งเช็คเมลล์ในห้องวิชาการ
เจอหนุ่ม เจน พีท อาร์ท อั๋น น้อง เเอปเปิ้ลเเละน้องเเตง
หนุ่ม เธอดำขึ้นมากเเต่ว่าก็ไม่เเตกต่างจากเดิมสักเท่าไรซึ่งคุณเธอก็ดำอยู่เเล้วอ่ะนะ
เเต่ทรงผมคุณเธอต้องไม่ให้เสียทรง อิอิ เป็นหนุ่มหล่อก็ต้องเจ้าสำอางค์หน่อยเเหละ
เจน ตอนนี้คุณเธอกลายเป็นหนุ่มป๊อบไปโดยปริยายครับท่าน
เเหม เป็นประธานชั่วคราวอ่ะนะ เเต่ว่า ตำเเหน่งประธานมันก็ต้องดูเท่เป็นธรรมดา
ไว้เขียนต่อ...........
ข้อคิดประจำวันนี้
เอามาจากเมลล์ที่ส่งมา อ่านเเล้ว มันโดนใจเลยอยากเก็บไว้ในนี้เราต่างมีจินตนาการที่พึงใจซุกซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึกทุกคน
เรามองเห็นตัวเองโดยสารรถไฟไปตามเส้นทางอันยาวไกล
จากหน้าต่างเราเห็นภาพต่าง ๆ ผ่านไปรถราขวักไขว่บนถนน
เด็กน้อยโบกมือไหว ๆ อยู่ข้างทาง ฝูงวัวยืนเคี้ยวเอื้องอยู่กลางทุ่งหญ้า
กลุ่มควันลอยตัวขึ้นสูงจากปล่องโรงไฟฟ้า นาข้าวเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา
ที่ราบสนับเนินสูง ตึกระฟ้าสลับศาลาเทศบาล
แต่ใจของเรากลับจดจ่ออยู่ที่สถานีปลายทาง
เมื่อเราไปถึงที่นั่น วงดุริยางค์จะเริ่มบรรเลง ธงทิวจะปลิวไสวู
ความฝันจะกลายเป็นจริง แล้วเหตุการณ์ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
จะปะติดปะต่อได้อย่างเหมาะเจาะเป็นภาพใหญ่ที่สมบูรณ์
เราจึงพากันกระสับกระส่ายรุ่มร้อนกับการที่ต้องรอคอย
เพราะเราเชื่อว่าเมื่อไปถึงสถานี เราจะได้มีความสุขกันเสียที
บ้างก็ว่า "เมื่อซื้อรถเบนซ์รุ่นล่าสุด"
"เมื่อส่งลูกทุกคนจนจบมหาวิทยาลัย" "เมื่อผ่อนบ้านหมด" และบ้างก็ว่า
"เมื่อได้เลื่อนตำแหน่ง" "เมื่อถึงวันเกษียณอายุ"
ทว่าในไม่ช้า เราก็ประจักษ์ว่าไม่มีสถานีปลายทาง
ไม่มีสถานีที่ใดให้เราเดินทางไปถึงเพื่อจบสิ้นการรอคอย
เพราะความสุขแท้จริงของชีวิตอยู่ที่การเดินทาง
สถานีปลายทางเป็นเพียงภาพฝันอยู่
ต่อให้เราเดินทางอีกยาวนานเพียงใด
ก็ยังคงอยู่ไกลแสนไกลาว
"จงเพลิดเพลินกับวันนี้" ดูจะเป็นคติประจำใจที่ดี
เพราะสิ่งที่ทำให้มนุษย์มัวเมาคลุ้มคลั่งมิใช่ภาระอันหนักอึกในวันนี้
แต่คือความเสียใจที่มีให้กับวันวาน
และความหวาดกลัวต่อวันพรุ่งนี้ต่างหาก
ทั้งสองเปรียบเสมือนโจรที่ปล้นเอาวันนี้ไปจากเรา
เพราะฉะนั้น เลิกกระวนกระวายกับการรอยคอยให้ถึงสถานีปลายทางเสียเถอะ
มาปีนป่ายภูเขา กินไอศครีม เดินเท้าเปล่า ลงเล่นน้ำในลำธาร
ชื่นชมพระอาทิตย์ยามอัศดง หัวเราะให้มากขึ้น
และพร่ำรำพันให้น้อยลง จงใช้ชีวิตทุกวันให้คุ้นค่า
แล้วสถานีปลายทางจะปรากฏขึ้นเองเมื่อถึงเวลา
พิธีปิดโครงการ17
วันนี้ปิดโครงการเเล้ว เฮ้อ..........เศร้าใจจัง ใจหายยังไงก็ไม่รู้สิ
จะไม่ได้เจอน้องๆอีกเเล้วเหรอเนี่ย
คงคิดถึงเสียงหัวเราะ มุกเเป๊กๆ กระดาน เเผ่นใส ศร.3ชั้น4ที่ครึกครื้น คิดถึงหลายๆอย่างที่ใช้ชีวิตร่วมกันเพียงไม่กี่วัน
เเต่มันก้อรู้สึกผูกพันกับน้องอยู่เหมือนกันนะ คิดถึงจัง
พรุ่งนี้เปิดเรียนซัมเมอร์ ถ้าเราเดินผ่านไปทางศร.3นั่นหล่ะ คงเงียบเหงาน่าดูเลยเนอะ
จากที่เรายืนอยู่หน้าห้องเรียนเป็นคนสอน
พรุ่งนี้คงต้องไปนั่งเรียนตรงที่น้องๆเคยนั่งเรียนกัน เเล้วนั่งฟังอาจารย์จิงๆสอน
.................เเต่ทว่า คิดว่า นั่งเรียนไปไม่นาน กลัวจะร้องไห้อีกรอบนี่สิ.......................
กลัวจะมีภาพลอยมา ตรงที่อาจารย์ยืนอยู่ ก็คงเป็นที่ๆเราเคยสอนน้อง
ตรงที่เราเคยนั่งก็เป็นที่ๆน้องเคยนั่งเรียน
พิธีปิดวันนี้ เเม้ว่าการเเสดงจะไม่ดีเท่าที่ควร หลายจุดที่คิดว่าน้องคงขำ
เเต่กลับเเป้กเกือบเพียบเลย เเต่พอพิธีปิดจิงๆ ก็ยังคงความขลังยังไม่หายเลย
มันเหมือนกับมนต์เสน่ห์ของงานนี้ ที่ทุกๆครั้ง พี่ๆทุกคนจะมาพูดความรู้สึกเป็นครั้งสุดท้าย
เป็นการล่ำลา เเละกล่าวความรู้สึกในใจ เเละน้องๆทุกคนจะตั้งใจฟังเเละเงียบกันทั้งอาคารจักรพันธ์
ลองคิดดูสิ เสียงที่เงียบ มันกลับไม่เงียบสนิทจิงๆ มันกลับกลายเป็นเสียงสะอึกสะอื้นที่ทุกคนเเอบร้องไห้กันอย่างเงียบๆ
เห็นภาพน้องวันนี้ เรารู้สึกว่า มันจะไม่มีอย่างงี้อีกเเล้ว จะจากกันไปจริงๆเเล้วเหรอ ไม่ได้เจอกันอีกเเล้วเหรอ
เฮ้อ...........มันเศร้านะ
เมื่อก่อนเคยคิดว่า เมื่อไรจะสอนจบสักที เหนื่อยเหมือนกัน อดนอนหลายๆคืน
เเต่ว่าตอนนี้กลับคิดว่า อยากยืดเวลาออกไปอีกสักระยะหนึ่ง ไม่ใช่สิ นานๆเลยหล่ะ
เเต่ว่าถ้านานเกินไปมันจะกลายเป็นความเฉยชาหล่ะสิเนี่ย
ไม่รู้เหมือนกัน เเต่ที่รู้ๆ เวลามันสั้นเกินไปหรือเปล่า อยากหยุดเวลาของเราเอาไว้จิงๆ
พอจบพิธีปิดเสร็จ ก็ออกมาถ่ายรูปเเละเซนต์เฟรนด์ชิพให้น้องๆ
เเต่ปีนี้รู้สึกน้องๆหลายคนกลับก่อนเยอะ เฟรนด์ชิพที่ให้พี่ๆเซนก็น้อยกว่าปีที่เเล้ว
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อาจเพราะน้องๆยังไม่ค่อยผูกพันกับพี่ๆมากเท่าที่ควรหรือเปล่า
ปีนี้เลยเจอเหตุการณ์อย่างนี้ บางที อาจเป็นเพราะมีงานกีฬาช่อง 3 น้องโดดไปดูกันเยอะหล่ะมั้ง
เเหงหล่ะ เห็นดาราดีกว่าเห็นพวกเรานี่ (หน้าตาที่เเสนจะธรรมดาด้วยซ้ำ) ดารามันนานๆได้เห็นทีก็จริง
เเต่บางที ก็อยากให้น้องคิดเหมือนกันว่า ดารานานๆเห็นตัวจริงซักทีก็จริง เเต่ว่า
เราก็ยังมีโอกาสหลายครั้งที่ยังได้เห็นในทีวี เเต่กลับพวกเราคนที่เเสนจะธรรมดา
เเละวันนี้วันนสุดท้าย ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไร หน้าตาเปลี่ยนไปยังไง มีใครรู้บ้าง
เเล้วอยากเห็นหน้า ถ้ามาหา เเต่ถ้าพี่ๆไม่ว่าง เเล้วน้องจะเจอกันไหม เเล้ววันนี้มันเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เจอกันด้วย
น้องๆเค้าน่าจะ.......บ้าง เเต่ก็ช่างเถอะ มันเป็นสิทธืของของน้องนี่หน่า เราว่าเค้าไม่ได้อยู่เเล้ว
เฮ้อ เอาเป็นว่า โครงการ17นี่ สุดยอดค่ะ น้องๆน่ารักกันมากๆ เเละตั้งใจเรียนสุดๆเเม้จะมีเเอบหลับ กินขนมกันบ้าง
เเล้วเเถมเราโดนน้องๆบังคับให้เป็นพี่ห้อง1 ห้องถามทำไมด้วย
ก็ไม่เชิงบังคับหรอก เราก็ดีใจนะที่น้องๆอยากให้เป็นพี่ห้อง จาเองก็อยากเป็นด้วย น้องๆน่ารักนี่นา
ก็เลยตอบตกลง ถึงเเม้ว่าตอบตกลงไป เเต่ว่าจารู้สึกว่า ยังทำหน้าที่ไม่ดีเลยอ่ะ
ไม่ค่อยเอาใจใส่น้องเต็มที่จิงๆ ก็เเหมเจนบอกว่า พี่ห้องที่เเท้จริง ก็พวกน้องปี1 ให้เค้าทำหน้าที่ไป
ส่วนจาปี2เเล้ว เหมือนเคยผ่านประสบการณ์พี่ห้องตอนปี1เเล้ว ก็ปล่อยให้น้องเค้าทำบ้าง
ที่จาจะทำได้ ก็ได้เเต่เพียงเป็นพี่ทีเอ นั่งหลังห้อง นั่งคุยกับน้องที่อยากปรึกษาบ้าง
ทำได้เเค่นี้จริงๆ ส่วนพูดหน้าห้อง หรือประกาศอะไรไปก็ต้องยกหน้าที่ให้น้องปี1เค้า
อืม ไม่รู้สิ อยากบรรยายอะไร ก็บอกไปหมดเเล้ว เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย ไม่งั้นถ้าหากกลับไป
จาอ่ะนะสงสัยต้องเเอบไปร้องไห้อีก เเน่เลย อืม งั้นเเค่นี้ก่อนดีกว่า ต้องรีบไปนอน
เดี๋ยวต้องตื่นมาไปมหาลัย ไปเรียนซัมเมอร์ ลงเเมท3ไป ยังไม่รู้เลยว่าอีกตัวจะลงอะไรได้
ต้องรีบไปเเต่เช้า เเถมมีน้องห้อง1 อยากได้หนังสือ เดี๋ยวน้องเค้าจะมาหาเเหละ อืม
เเค่นี้ก่อนนะ
นอนหลับฝันดีนะจา อย่ารอ้งไห้หล่ะ
(มันเป็นการปลอบใจตัวเองอย่างหนึ่งยังไงก็ไม่รู้ เหมือนกับเขียนจดหมายให้ตัวเองยังไงยังงั้นเลย ตลกดีเหมือนกัน)
|
|
