Apicha's profilejazja spacePhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
March 27 ข้อคิดประจำวันนี้เราต่างมีจินตนาการที่พึงใจซุกซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึกทุกคน เรามองเห็นตัวเองโดยสารรถไฟไปตามเส้นทางอันยาวไกล จากหน้าต่างเราเห็นภาพต่าง ๆ ผ่านไปรถราขวักไขว่บนถนน เด็กน้อยโบกมือไหว ๆ อยู่ข้างทาง ฝูงวัวยืนเคี้ยวเอื้องอยู่กลางทุ่งหญ้า กลุ่มควันลอยตัวขึ้นสูงจากปล่องโรงไฟฟ้า นาข้าวเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา ที่ราบสนับเนินสูง ตึกระฟ้าสลับศาลาเทศบาล แต่ใจของเรากลับจดจ่ออยู่ที่สถานีปลายทาง เมื่อเราไปถึงที่นั่น วงดุริยางค์จะเริ่มบรรเลง ธงทิวจะปลิวไสวู ความฝันจะกลายเป็นจริง แล้วเหตุการณ์ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา จะปะติดปะต่อได้อย่างเหมาะเจาะเป็นภาพใหญ่ที่สมบูรณ์ เราจึงพากันกระสับกระส่ายรุ่มร้อนกับการที่ต้องรอคอย เพราะเราเชื่อว่าเมื่อไปถึงสถานี เราจะได้มีความสุขกันเสียที บ้างก็ว่า "เมื่อซื้อรถเบนซ์รุ่นล่าสุด" "เมื่อส่งลูกทุกคนจนจบมหาวิทยาลัย" "เมื่อผ่อนบ้านหมด" และบ้างก็ว่า "เมื่อได้เลื่อนตำแหน่ง" "เมื่อถึงวันเกษียณอายุ" ทว่าในไม่ช้า เราก็ประจักษ์ว่าไม่มีสถานีปลายทาง ไม่มีสถานีที่ใดให้เราเดินทางไปถึงเพื่อจบสิ้นการรอคอย เพราะความสุขแท้จริงของชีวิตอยู่ที่การเดินทาง สถานีปลายทางเป็นเพียงภาพฝันอยู่ ต่อให้เราเดินทางอีกยาวนานเพียงใด ก็ยังคงอยู่ไกลแสนไกลาว "จงเพลิดเพลินกับวันนี้" ดูจะเป็นคติประจำใจที่ดี เพราะสิ่งที่ทำให้มนุษย์มัวเมาคลุ้มคลั่งมิใช่ภาระอันหนักอึกในวันนี้ แต่คือความเสียใจที่มีให้กับวันวาน และความหวาดกลัวต่อวันพรุ่งนี้ต่างหาก ทั้งสองเปรียบเสมือนโจรที่ปล้นเอาวันนี้ไปจากเรา เพราะฉะนั้น เลิกกระวนกระวายกับการรอยคอยให้ถึงสถานีปลายทางเสียเถอะ มาปีนป่ายภูเขา กินไอศครีม เดินเท้าเปล่า ลงเล่นน้ำในลำธาร ชื่นชมพระอาทิตย์ยามอัศดง หัวเราะให้มากขึ้น และพร่ำรำพันให้น้อยลง จงใช้ชีวิตทุกวันให้คุ้นค่า แล้วสถานีปลายทางจะปรากฏขึ้นเองเมื่อถึงเวลา TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://oibomi.spaces.live.com/blog/cns!F350268020D35F8D!106.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|